جمام

بغ وزرک اهورمزدا

هیه ایمام یومیم ادا، هیه اوم اسمانم ادا، هیه مرتیم ادا، هیه شیاتیم ادا مرتی یهیا.

ترجمه:

خدای بزرگ اهورا مزدا

که این زمین {را} آفرید، که آن آسمان {را} آفرید، که مردم {را} آفرید، که شادی داد مردمان {را}.

سنگ نوشته مشابه ای را داریوش نزدیک مدخل اصلی تخت جمشید به زبان بابلی بر جای گذاشته است:

بزرگ است اهورا مزدا، که مهست خدایان است، که آسمان و زمین را آفرید، که مردمی را آفریده و شادی را برای مردم.

در لوح های دیگری که به زبانهای فارسی باستان و بابلی و عیلامی از خشایار شا به جای مانده باز همین جملات در ابتدای آنها به چشم میخورد.

من آدمی نیستم که بخواهم به ایران باستان افتخار کنم یا... فقط هرجا که جمله زیبایی پیدا کنم به آن و گوینده اش احترام میگذارم. حال میخواهد این جمله از چنگیز باشد یا اسکندر و یا شاهان باستانی ایران و یا...

واقعا چه انسانهای بزرگی بوده اند که چنین به شادی احترام میگذاردند و آنرا از آفرینشهای بزرگ خدای خود میدانستند! به عکس بعضی از ادیان و فرقه ها و... که فقط برای به گریه انداختن مردم تلاش میکنند!